بسم اللّه الرحمن الرحیم آیا این آخرین سفر من است یا تقدیرم چیز دیگری است که هر چه باشد در رضایش راضی‌ام. در این سفر برای تو می‌نویسم تا در دلتنگی‌های بدون من یادگاری برایت باشد. شاید هم حرف به درد بخوری در آن یافتی که به کارت آید. هر بار که سفر را آغاز می‌کنم احساس می‌کنم دیگر نمی‌بینمتان. بارها در طول مسیر چهره‌های پر از محبت‌تان را یکی یکی جلوی چشمانم مجسم کرده‌ام و بارها قطرات اشکی به یادتان ریخته‌ام. دلتنگ‌تان شده‌ام، به خدا سپردم‌تان. اگر چه کمتر فرصت ابراز محبت یافته‌ام و نتوانستم آن عشق درونی خودم را به شما برسانم. اما عزیزم هرگز دیده‌ای کسی جلوی آیینه خود را ببیند و به چشمان خود بگوید دوست‌تان دارم، کمتر اتفاق می‌افتد اما چشمانش برایش باارزش‌ترینند. شما چشمان منید. چه بر زبان بیاورم و چه نیاورم برایم عزیزید. بیش از بیست سال است که شما را همیشه نگران دارم و خداوند تقدیر کرده این جان پایان نپذیرد و شما همیشه خواب خوف ببینید. دخترم هر چه در این عالم فکر می‌کنم و کرده‌ام که بتوانم کار دیگری بکنم تا شما را کمتر نگران کنم، دیدم نمی‌توانم و این به دلیل علاقه‌ی من به نظامی‌ گری نبوده و نیست. به دلیل شغل هم نبوده و نخواهد بود. به دلیل اجبار یا اصرار کسی نبوده است و نیست. نه دخترم من هرگز حاضر نیستم به خاطر شغل، مسئولیت، اصرار یا اجبار حتی یک لحظه شما را نگران کنم، چه برسد به حذف یا گریاندن شما. من دیدم هر کس در این عالم راهی برای خود انتخاب کرده است یکی علم می‌آموزد و دیگری علم می‌آموزاند. یکی تجارت می‌کند کسی دیگر زراعت می‌کند و میلیون‌ها راه یا بهتر است بگویم به عدد هر انسان یک راه وجود دارد و هر کس راهی را برای خود برگزیده است. من دیدم چه راهی را می‌بایست انتخاب کنم. با خود اندیشیدم و چند موضوع را مرور کردم و از خود پرسیدم اولاً طول این راه چقدر است انتهای آنها کجاست، فرصت من چقدر است. و اساساً مقصد من چیست. دیدم من موقتم و همه موقت هستند. چند روزی می‌مانند و می‌روند. بعضی‌ها چند سال برخی‌ها ده سال اما کمتر کسی به یکصد سال می‌رسد. اما همه می‌روند و همه موقتند. دیدم تجارت بکنم عاقبت آن عبارت است از مقداری سکه براق شده و چند خانه و چند ماشین. اما آنها هیچ تأثیری بر سرنوشت من در این مسیر ندارد. فکر کردم برای شما زندگی کنم دیدم برایم خیلی مهم‌اید و ارزشمندید به طوری که اگر به شما درد برسد همه‌ی وجودم را درد فرا می‌گیرد. اگر بر شما مشکلی وارد شود من خودم را در میان شعله‌های آتش می‌بینم. اگر شما روزی ترکم کنید بند بند وجودم فرو می‌ریزد. اما دیدم چگونه می‌توانم حلّال این خوف و نگرانی‌هایم باشم. دیدم من باید به کسی متصل شوم که این مهم مرا علاج کند و او جز خدا نیست. این ارزش و گنجی که شما گل‌های وجودم هستید با ثروت و قدرت قابل حفظ کردن نیست. وگرنه باید ثروتمندان و قدرتمندان از مردن خود جلوگیری کنند و یا ثروت و قدرت‌شان مانع مرض‌های صعب العلاج‌شان شود و از در بستر‌افتادگی جلوگیری نماید. من خدا را انتخاب کرده‌ام و راه او را. اولین بار است که به این جمله اعتراف می‌کنم؛ هرگز نمی‌خواستم نظامی شوم، هرگز از مدرج شدن خوشم نمی‌آمد. من کلمه‌ی زیبای قاسم را که از دهان پاک آن بسیجی پاسدار شهید برمی‌خاست بر هیچ منصبی ترجیح نمی‌دهم. دوست داشتم و دارم قاسم بدون پسوند یا پیشوندی باشم. لذا وصیت کردم روی قبرم فقط بنویسید سرباز قاسم، آن هم نه قاسم سلیمانی که گنده گویی است و بار خورجین را سنگین می‌کند. عزیزم از خدا خواستم همه‌ی شریان‌های وجودم را و همه‌ی مویرگ‌هایم را مملو از عشق به خودش کند. وجودم را لبریز از عشق خودش کند. این راه را انتخاب نکردم که آدم بکشم، تو می‌دانی من قادر به دیدن بریدن سر مرغی هم نیستم. من اگر سلاح به دست گرفته‌ام برای ایستادن در مقابل آدمکشان است نه برای آدم کشتن. خود را سرباز در خانه هر مسلمانی می‌بینم که در معرض خطر است و دوست دارم خداوند این قدرت را به من بدهد که بتوانم از تمام مظلومان عالم دفاع کنم. نه برای اسلام عزیز جان بدهم که جانم قابل آن را ندارد، نه برای شیعه‌ی مظلوم که ناقابل‌تر از آنم، نه نه... بلکه برای آن طفل وحشت‌زده بی‌پناهی که هیچ ملجأیی برایش نیست، برای آن زن بچه‌به‌سینه چسبانده هراسان و برای آن آواره در حال فرار و تعقیب، که خطّی خون پشت سر خود بر جای گذاشته است می‌جنگم. عزیزم من متعلّق به آن سپاهی هستم که نمی‌خوابد و نباید بخوابد. تا دیگران در آرامش بخوابند. بگذار آرامش من فدای آرامش آنان بشود و بخوابند. دختر عزیزم شما در خانه من در امان و با عزت و افتخار زندگی می‌کنید. چه کنم برای آن دختر بی پناهی که هیچ فریادرسی ندارد و آن طفل گریان که هیچ چیز... که هیچ چیز ندارد و همه چیز خود را از دست داده است. پس شما مرا نذر خود کنید و به او واگذار نمایید. بگذارید بروم، بروم و بروم. چگونه می‌توانم بمانم در حالی که همه قافله من رفته است و من جا مانده‌ام. دخترم خیلی خسته‌ام. سی سال است که نخوابیده‌ام اما دیگر نمی‌خواهم بخوابم. من در چشمان خود نمک می‌ریزم که پلک‌هایم جرأت بر هم آمدن نداشته باشد تا نکند در غفلت من آن طفل بی‌پناه را سر ببرند. وقتی فکر می‌کنم آن دختر هراسان تویی، نرجس است، زینب است و آن نوجوان و جوان در مسلخ خوابانده که در حال سربریده‌شدن است حسینم و رضایم است از من چه توقعی دارید؟ نظاره‌گر باشم، بی‌خیال باشم، تاجر باشم؟ نه من نمی‌توانم اینگونه زندگی بکنم. والسلام و علیکم و رحمت اللّه
واقعیت مجازی نگارستان

اخبار و رویدادها

📸سوگ‌نگاری گروهی بر بوم حافظهٔ جمعی

محفل شصت‌ویکم عصرنشینی هنر و اندیشه « دیدار» با موضوع «سوگ‌نگاری گروهی بر بوم حافظۀ جمعی» عصر روز ۷ مهرماه ۱۴۰۵ با نگاهی به نمایشگاه «مدرسۀ میناب» برگزار شد. محمدمهدی رسولی نقاش، نویسنده و کارگردان، آزاده حاجی‌سلیمی مدیر گروه نقاشی دانشگاه سوره، علی‌رضا سمیعی منتقد ادبی و هنری و محمدرضا وحیدزاده پژوهشگر هنر و دبیر نشست در این رویداد حضور داشتند.

مشاهده این خبر

📸 حضور حمید شریفی آل‌هاشم در نمایشگاه «آوازهای دوردست ۲»

نمایشگاه «آوازهای دوردست ۲» سه‌شنبه، ۷ مهرماه ۱۴۰۵ و در آخرین روز برگزاری این نمایشگاه میزبان حمید شریفی آل‌هاشم نقاش بود که با بداهه‌نوازی و بداهه‌خوانی هنرمندان همراه شد.

مشاهده این خبر

هنر نزدیک‌ترین نقطه به باورهای دینی و توحیدی است

حمید شریفی آل‌هاشم، نقاش، در حاشیه بازدید از نمایشگاه «آوازهای دوردست ۲»، عنوان کرد: کار هنری نزدیک‌ترین نقطه به باورهای دینی و توحید است. هنر به دلیل اینکه شرایط خلق اثر موجب می‌شود انسان به خلوتی دست پیدا کند، می‌تواند انسان را به خدا نزدیک‌تر کند.

مشاهده این خبر

خوانشی از یک دوره مدیریت پنج ساله؛ از ادبیات پایداری تا توسعه زیست‌بوم نشر

سوره مهر پیش از آنکه به یک برند شناخته‌شده در بازار نشر ایران تبدیل شود، با ادبیات انقلاب اسلامی، دفاع مقدس و ادبیات پایداری هویت پیدا کرد. بخشی از ماندگارترین آثار خاطره‌نگاری، تاریخ شفاهی و ادبیات مستند سال‌های پس از انقلاب و جنگ، در این انتشارات منتشر شد و سوره مهر را به یکی از مهم‌ترین ناشران ادبیات پایداری در ایران تبدیل کرد.

مشاهده این خبر

بروکراسی با فضای هنر سازگار نیست/ حکمرانی شبکه‌ای راهی برای راهبری هسته‌های هنری

دانش‌آموخته مدیریت دولتی دانشگاه امام صادق(ع)، در پژوهشی با عنوان «فهم الگوی حکمرانی شبکه‌ای حوزه هنری انقلاب اسلامی در راستای ایجاد و راهبری هسته‌های هنری مردمی» به بررسی ساختار شبکه‌ای حوزه هنری و نسبت آن با هسته‌های هنری پرداخت و گفت: فضای بروکراسی خیلی با فضای هنرمندان سازگار نیست.

مشاهده این خبر

مراکز حوزه هنری

استان ها

توسعه یافته در واحد فناوری اطلاعات حوزه هنری
حوزه هنری انقلاب اسلامی